tomeqq.blogspot.com

Opowiadanie

2008-10-18T18:11:00.007+02:00

PROLOG

Samochód pędził z prędkością dwustu trzydziestu kilometrów na godzinę. Mike, siedzący na fotelu pasażera, spojrzał ukradkiem na kierowcę, po czym wrócił szybko wzrokiem w przód. O maskę wozu raz za razem uderzały z hukiem stoliki i krzesła pobliskich kafejek. Co jakiś czas na szybie lądował czyjś kubek po kawie lub rozbijał się talerz. Niebieska Honda Civic przemknęła z rykiem obok grupy przerażonych ludzi przyciśniętych do ściany jednego z budynków. Gdzieś w oddali słychać było syreny policyjne. Mike mocniej zacisnął ręce na desce rozdzielczej.
- Jesteś gotowy? - zapytał spokojnie kierowca.
- Żartujesz? Za chwilę zrobię pod siebie! - wykrzyknął Mike ledwo panując nad głosem.
Kolejny stolik zniknął z trzaskiem pod kołami samochodu. Wokół prawego lusterka zaplątała się przelatująca gazeta.
- Nie możesz się już wycofać. – powiedział kierowca opanowanym tonem.
Budynek wieńczący aleję, którą jechali był już tylko sto metrów przed nimi.
Mike podskoczył, gdy na szybie rozpłaszczyło się menu mijanej właśnie restauracji.
W jego umyśle pojawiła się niespodziewanie myśl, że jeszcze tego ranka miał ochotę na homara.
- A co, jeśli to nie zadziała? - krzyknął do prowadzącego pojazd.
Widok w bocznych szybach przypominał wielokolorową, zamazaną smugę. Ryk silnika zagłuszał jedynie trzask potrącanych przedmiotów i cykliczne „wiuch! wiuch!" mijanych latarni.
Kierowca odwrócił się powoli w kierunku Mike'a i spojrzał mu w oczy.
- Za chwilę się przekonamy. - powiedział sekundę zanim uderzyli czołowo w betonową ścianę...

MSN

2008-07-07T17:35:00.005+02:00

Znikam z gg. Od tej pory jestem dostępny tylko na MSN i Google Talk, pod loginem: tomeqq@gmail.com

Jeśli chceta mieć ze mną kontakt - ściągać! :P

MSN Live Messenger: Windows

MSN Live Messenger: Mac

edit: Ostatecznie na gg też jestem, ale NIE LUBIĘ z niego korzystać! Jeśli więc mnie lubicie, piszcie do mnie z MSN'a albo gtalka :*.

Kamieńczyk 2008

2008-06-16T02:26:00.003+02:00

Zdjęcia z weekendowego wypadku na działkę do Jacka.

A TUTAJ "normalny" album :P :).

Zdjęcia rowerowe cz.3

2008-06-11T00:31:00.002+02:00

Zdjęcia rowerowe cz.3

2008-06-07T23:46:00.004+02:00

Fotki z dzisiejszego bike tripa na Marysin Wawerski :)

Zdjęcia rowerowe cz.2

2008-06-07T18:16:00.003+02:00

Kross

2008-06-03T19:17:00.006+02:00

Rok temu jadąc na rowerze przypomniałem sobie czasy jego świetności.
Oczami wyobraźni ujrzałem błyszczącą stal, pachnący nowością plastik, bezgłośne przerzutki oraz idealnie prostą kierownicę.
Pochłonięty przez własne myśli nie zauważyłem nawet, że przede mną wyrosło nagle wzniesienie. Mój umysł natychmiast rozpoczął wyliczanie sił, a ja poczułem się jak Ender Wiggin*. Tysiące myśli przelatywało przez moją głowę z prędkością światła wyliczając odpowiednie trajektorie i podejmując decyzje. Wszystko w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania... Czy chce mi się jechać pod górę?

Oczywiście kiedy mój błyskotliwy umysł zajęty był wyliczaniem trajektorii i wykonywaniem innych genialnych operacji, zdążyłem już najechać na wzniesienie i wszystkie inne możliwości trafił szlag. Ender, którego wciąż widziałem oczami wyobraźni wzruszył tylko ramionami, zaczął gwizdać jakąś debilną melodyjkę i zniknął. To tyle jeśli chodzi o zachowanie twarzy.

Wzniesienie okazało się bardzo strome i niezwykle wyboiste. Już na pierwszym korzeniu poczułem, że coś jest nie tak. Zdezorientowany spojrzałem w prawo i stwierdziłem, że zbliża się do mnie krawężnik. Zanim grzmotnąłem o beton pomyślałem jeszcze, że ktoś powinien wlepić mu mandat za nadmierną prędkość. Potem przez chwilę nie myślałem nic, a w następnej chwili zbierałem się już z ziemi mamrocząc coś o wprowadzeniu międzynarodowego zakazu stawiania krawężników. Pogroziłem pięścią drzewu, którego korzeń tak mnie urządził, a gdy nie odpowiedziało, kopnąłem w owy korzeń zamierzając pokazać mu kto tu rządzi.

Dwie minuty zwijania się z bólu później kuśtykałem na przystanek autobusowy pchając rower przed sobą.
Czekając na transport miałem okazję przyjrzeć się swojej dwukołowej piekielnej maszynie.
Z błyszczącej stali pozostały jedynie wystające spod rdzy skrawki, a pachnący nowością plastik popękał i zaczął zalatywać nieprzyjemnie starą gumą. Zmieniłem na próbę przerzutkę, która zaryczała na mnie w proteście niczym tyranozaur. Inspekcja kierownicy także nie wypadła najlepiej. Idealnie prosty pręt, który stanowił kiedyś jej trzon wyginał się groźnie w dół przypominając kształtem banana.
Uznałem, że nie jestem samobójcą i roweru trzeba się pozbyć.

Jakiś czas po stwierdzeniu, że rower jest niebezpieczny ściskałem dłoń ojcu dziecka, któremu go sprzedałem... No co? Każdy ma swoją cenę! W moim przypadku było to 50zł. Mięczak ze mnie, powinienem był zarządać 100! :P

Od tamtej chwili minął rok, a potrzeba napisania tej notki narodziła się z faktu, że stałem się posiadaczem nowego demona prędkości - nowiutkiego 'Krossa Hexagon V3', za którego zapłaciłem (a jakże!) z kieszeni rodziców.

Rowerek posiadam zaledwie od kilku dni i przejechałem już na nim około 80 kilometrów, za co moje ciało codziennie mnie przeklina. Mimo wątłych warunków kondycyjnych nie poddaje się jednak i jeżdżę dalej. Wzniesienia staram się omijać z daleka, a na krawężniki pluje z pogardą (najczęściej pod wiatr, przez co wyglądam jakbym był seksownie spocony). Korzenie nie są mi już straszne dzięki przedniemu amortyzatorowi, którym skaczę po nich niczym Adam Małysz (macie, chamy!), a jazda stała się czystą przyjemnością.
Czasem tylko odczuwam dziwną tęsknotę za moim starym rowerem. Nostalgia naprowadza mnie wtedy na wizje przeszłości, które nigdy już nie powrócą, a łzy stają mi w oczach...

...powinienem był zarządać 100.

Krossik :)

*Ender Wiggin - główny bohater Sagi Endera, napisanej przez Orsona Scotta Carda.
Ender jest obdarzony wybitną inteligencją, zdolnościami przywódczymi, ale i empatią, współczuciem i samokrytycyzmem. Umie przełamywać schematy, by osiągnąć cel. (WIKIPEDIA)
Cwany jest kurde! (JA)

Zdjęcia rowerowe

2008-06-02T11:42:00.007+02:00

Metallica - 28.05.2008, Stadion Śląśki, Chorzów (relacja)

2008-06-02T11:08:00.008+02:00

Na relację zapraszam tutaj: NERDSPOT

:)

Kwiatek na MamyDzień

2008-05-27T13:03:00.003+02:00

Wieczorową porą, dwie lampki biurkowe, kwiatek dwudziestosześciomajowy i Nikoś D40 ;).

Recenzja "Iron Mana"

2008-05-14T02:30:00.006+02:00

Na recenzję zapraszam tutaj: NERDSPOT

;)

Across the Universe

2008-05-09T11:51:00.006+02:00

Wczoraj obejrzałem film w reżyserii Julie Taymor, "Across The Universe". Nie stać mnie na dłuższą recenzję, ponieważ zostałem całkowicie wyprany z obiektywizmu. Ten film wypełnił moją duszę i grzmotnął mną o ścianę niczym szmacianą lalką.

Niniejszym oświadczam, że wciągam "Across The Universe" na listę "najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek widziałem" i ruszam po raz setny słuchać soundtracku.

Historia pewnego aparatu

2008-04-23T21:53:00.008+02:00

Z zamiarem kupna lustrzanki cyfrowej nosiłem się już od dawna. W zależności od natężenia mojej pasji twórczej, raz chciałem kupić ją bardziej, innym razem mniej. W końcu obsesja sięgnęła apogeum i dostałem totalnego fioła na punkcie lustrzanek. Zacząłem przypominać zaślinionego dzieciaka oglądającego rozkładówki Playboya. Gazetę jednak zastąpiły sklepy internetowe z aparatami fotograficznymi, a ślinę... cóż, śliny nic nie zastąpiło - była tam naprawdę.

Czytałem recenzje, przeglądałem opisy, skakałem po aukcjach i mniej więcej co sekundę zaglądałem do portfela żeby sprawdzić na co mnie stać (krótka jest pamięć maniaka). Oczywiście portfel zawsze okazywał się pusty.

Pewnej nocy obudziłem się rozgorączkowany i nagle przewidziałem przyszłość!
Niedługo me konto bankowe miała zasilić pewna suma.
Oczywiście z rana przypomniałem sobie, że wcale nie jestem jasnowidzem - po prostu dostałem kilka zleceń. Chwilę potem wywróciłem talerz z jajecznicą, która spadła wesoło na moje spodnie śmiertelnie mnie przerażając (każdego faceta przeraziłyby usmażone jajka na spodniach). Nie o tym jednak jest ten wpis.

Upatrzyłem sobie aparat i znalazłem odpowiednią aukcję. Pozostało tylko czekać na pieniądze... Gdyby tylko to było takie proste...
Pośród długiej listy rzeczy, których zupełnie nie potrafię, czekanie znajduje się w absolutnej czołówce (zaraz obok jedzenia jajecznicy).

Myślałem, że umrę z niecierpliwości!
Zawsze gdy zerkałem na kalendarz żeby sprawdzić, ile dni już minęło, odkrywałem, że były to trzy minuty.
Każda chwila przeciągała się niemiłosiernie, a ja czułem jak życie przecieka mi przez palce.
W końcu nie wytrzymałem i zagadałem do kumpla (Heloł, Mister Belze!) na gg.
- Stary, nie mogę tak dłużej! Czekam już prawie dwie godziny! - napisałem zrozpaczony.

Dalsze wydarzenia przedstawię w postaci skrótu ze względu na niezrozumiały dla zwykłego śmiertelnika żargon, którym posługiwaliśmy się w rozmowie.

Belze: Kupię ci aparat, a ty mi oddasz jak dojdzie kasa.
Ja: Dobrze.

...

Belze: Kocham cię...

...

No dobra, zmyśliłem ten ostatni tekst.

Tak to właśnie było. Belze zamówił sprzęt, a ja w tym czasie skakałem radośnie po pokoju dopóki nie wdepnąłem nogą w pojemnik na mopa.
Gdy odrobinę ochłonąłem dotarła do mnie straszliwa prawda. Nadal musiałem czekać - tym razem na aparat. Już miałem zacząć płakać, ale powstrzymała mnie moja stopa, która za nic nie chciała wyjść z kubła. Po dziesięciu minutach zapasów z własnym ciałem, noga w końcu była wolna. Dla mojej duszy jednak, horror dopiero się zaczynał...

Cierpiałem, oh cierpiałem! Wierzcie mi - to było dla mnie prawdziwe piekło. Gorsze nawet niż jajecznica na spodniach.

Kilka dni po złożeniu zamówienia postanowiłem, czymś się zająć. Los chciał, że akurat w tamtej chwili zadzwonił Michał i spytał czy mam ochotę na spacer. Pomachałem ochoczo głową i pełen entuzjazmu odpowiedziałem "niech ci będzie".

Chwilę potem stałem już przed klatką dumny z tego, że wcale nie myślę o aparacie. W końcu na schodach pojawiła się postać Michała.
- Cześć. - przywitał się.
- Lustrzanka cyfrowa. - odpowiedziałem, podając mu rękę.

Wytłumaczyłem mu sytuację, a Michał powiedział, że rozumie. Natychmiast go pokochałem. Po męsku znaczy. Bez podtekstów.

Poględziliśmy jeszcze chwilę o dupie Maryny (tzn. Michał opowiadał, co tam u niego, a ja ciągle nawijałem o aparacie), kiedy znienacka przede mną wyrósł mój tata. Minę miał bardzo poważną, a w rękach trzymał pokaźną paczkę.
- Ja mam to za ciebie odbierać? - powiedział groźnie, wręczając mi pakunek.
Zrobiło mi się słabo. Poczułem, że zaczynam się pocić, a nogi dziwnie mi zmiękły.
- Czy to... to... czy tototo? - zapytałem konkretnie.
- Chyba tak. - powiedział ojciec i poszedł w siną dal. Później okazało się, że wcale nie była to sina dal, tylko nasze mieszkanie. Wtedy jednak o tym nie myślałem.
Przed oczami stanął mi obraz wściekłego bulteriera rozrywającego zębami opakowanie przy wtórze bulgoczących dźwięków. Psem oczywiście byłem ja.
- Dziwne, że nie rozerwałeś tego jeszcze zębami - powiedział nagle Michał przerywając moją wizję.
Spojrzałem na niego dziwnie, zastanawiając się, skąd zna moje myśli.
- Nie mam czasu na takie rozważania! - upomniałem samego siebie.
Pożegnałem się pospiesznie pokazując "fucka", święcie przekonany, że podaję mu rękę.

W domu byłem kilka sekund później (prawdopodobnie przechodziłem przez ściany).
Natychmiast wbiegłem do kuchni, chwyciłem największy dostępny nóż i zacząłem rozrywać opakowanie. Nagle do pomieszczenia weszła moja mama.
Dookoła latały skrawki folii opadając powoli na podłogę, a ja stałem po środku, szczerząc zęby i dysząc ciężko, trzymając w dłoni wielkie ostrze.

Minutę później stałem się oficjalnym posiadaczem wspaniałej lustrzanki cyfrowej Nikon D40.
I o tym właśnie jest ten wpis.

Premiera "Pory Mroku"

2008-04-16T18:02:00.006+02:00

Niezależnie od tego czy piszę wypracowanie, notkę na bloga czy pismo do Urzędu Skarbowego pierwsze zdanie zawsze sprawia mi najwięcej kłopotów. W związku z powyższym (wcześniejszym?) zacznę z grubej rury (czy da się w ogóle zacząć z innej?).

Wczorajszego dnia miałem niepowtarzalną okazję uczestniczyć w pokazie premierowym pierwszego od lat 90' polskiego horroru, o jakże odkrywczej nazwie "Pora Mroku".

Na miejsce (ja i Paulina) zjawiliśmy się mniej więcej pół godziny przed seansem i natychmiast wykorzystaliśmy nadmiar czasu na ustawienie się przed salą kinową. Zadanie wcale nie było łatwe, bo gdy tylko weszliśmy po schodach, natychmiast obskoczył nas tabun reporterów, a dookoła zaczęły rozbłyskiwać flesze aparatów.
- Jestem sławny! - pomyślałem.
Niestety, chwilę później minął mnie Jan Wieczorkowski i wszystko stało się jasne... Skurczybyk odebrał mi cały blask.
Na szczęście gość okazał się być niskim brzydalem w za dużym garniturze i ze sterczącym brzuchem. Uznałem, że nie będę go bił. Niech ma swoje pięć minut.
Janek ustawił się przy równie brzydkim Kubie Wesołowskim i wespół stanęli przed fotografami.
W tamtej chwili uświadomiłem sobie, że moje szanse na odzyskanie uwagi mediów przepadły bezpowrotnie. Dwójka aktorów, choć paskudna i spasła, stanowiła zbyt duże zagrożenie. Ponadto, nie chciałem ich upokarzać przed kamerami.

Hol zaczął się wypełniać ludźmi, a ja patrząc na ich eleganckie odzienie (odzienia?) doszedłem do wniosku, że wyglądam jak zardzewiała lodówka. Brzydotą pokonywali mnie jedynie Kuba i Janek.
Białe Conversy, niebieskie jeansy, longsleeve i skórzana kurtka z kapturem dziwnie kontrastowały z wyuzdanymi koszulami i marynarkami, których widok przyprawiał mnie o oczopląs.
Skąd miałem wiedzieć, że na premierach filmowych obowiązują uroczyste stroje?
Przecież nikt nie mógł tego wiedzieć, prawda? PRAWDA?!

W końcu stanęliśmy przy jednym z filarów podtrzymujących sufit. Paulina podziwiała panujące w głębi holu zamieszanie, a ja przysunąłem się do pobliskiego kosza na śmieci, próbując zlać się z otoczeniem. Gdy patrzę na to z perspektywy czasu, wydaje mi się to dziwnie upokarzające.
Po chwili tłum zaczął przesuwać się ku paniom wpuszczającym na sale kinowe. Gdy je zobaczyłem, odetchnąłem z ulgą. W niczym nie przypominały modelek z okładek Cosmopolitan. Tzn. miały cycki i ładne twarzyczki, ale to nieistotne ze względu na osoby czytające ten tekst (cześć, Kochanie! :*). Najważniejsze jest to, że wyglądały pospolicie! Mogłem spokojnie skreślić kosz na śmieci z mojej listy znajomych.

Stojąc w kolejce zadarłem dumnie głowę. Nie mieliśmy tradycyjnych zaproszeń - naszą przepustkę stanowiła LISTA (TADADAAAM!).
Tak, tak. Pospolite dziewuszki zapytały nas o nazwisko, po czym sprawdziły LISTĘ i machnęły porozumiewawczo pospolitymi główkami. Mogliśmy wejść!

Po usiąściu... usiądzeniu...
Gdy usiedliśmy, znalazłem chwilę czasu żeby rozejrzeć się dookoła. Natychmiast zacząłem wodzić oczami po sali, a gdy skończyłem zrobiłem to ponownie.
- Gdzie się podziały wyuzdane koszule i marynarki, których widok przyprawiał mnie o oczopląs?
Pomieszczenie wypełniali ludzie tacy jak ja!
No w każdym razie z wyglądu przypominali bardziej kosze na śmieci niż modelki z Cosmopolitan, jeśli mogę się tak wyrazić.
Poczułem się nieswojo.
- Ludzie z LISTY nie powinni siedzieć z motłochem. - pomyślałem.
Wtem, pojawiła się iskierka nadziei. Salę wypełnił Mateusz Damięcki. Osobowością znaczy.
Ubrany w dopasowane jeansy i obcisły sweterek zaczął przechadzać się po pomieszczeniu, witając się z napotkanymi ludźmi.
W końcu skończyli mu się znajomi i najwyraźniej uznawszy, że nie ma tu nic więcej do roboty, wybiegł w podskokach niczym galopujący kucyk.
A co tam - i tak był brzydszy ode mnie.
Z niepokojem stwierdziłem jednak, że musiała zajść jakaś pomyłka. Gdzieś w kompleksie znajdowała się sala pełna VIPów, pośrodku której ziała dwuosobowa dziura. Czyżby LISTA nas zdradziła?

Na dalsze rozmyślania nie było czasu, gdyż przez drzwi weszła ekipa filmowa wraz z aktorami. Ze smutkiem stwierdziłem, że musieli przybyć z innego pomieszczenia. Ich lica przepełniały radość i energia. Niektórzy wyglądali na wesoło podchmielonych.
Na środek sali wystąpił szef polskich filmów (czy ktoś taki) i zaczął dziękować różnym ludziom i instytucjom. Po skończeniu swojej litanii, stał chwilę w absolutnej ciszy, czekając zapewne aż ludzie i instytucje zaczną dawać mu pieniądze. Gdy tak się nie stało począł wymieniać nazwiska członków ekipy filmowej, a każda osoba dostała oklaski. Chciałbym napisać, że była to burza oklasków, ale w istocie przypominała raczej mżawkę.
Po zakończeniu litanii, wszyscy wyszli (nadal mowa o ekipie filmowej). Doprawdy, smutno było patrzeć jak opuszczają naszą salę udając się do lepszego świata.

Ja i Paulina zostaliśmy sami z motłochem i pospólstwem. Po chwili do mojego umysłu wkradł się strach. Z niepokojem czekałem aż pod którymś z foteli wybuchnie bomba, albo przez kratki wentylacyjne zacznie ulatniać się zabójczy gaz.
- To pułapka! - krzyczały wszystkie moje zmysły.
W tej samej chwili obok naszego rzędu przeszedł koleś z Nachos i sosem serowym, a ja stwierdziłem, że jestem głodny.

Film się zaczął.
Film się skończył (recenzja później).

Wychodząc z sali kinowej natknęliśmy się na mur fotoreporterów. W tym momencie górę nade mną przejęły instynkty. Natychmiast objąłem Paulinę w talii, a do pyska przykleił mi się idiotyczny uśmiech.
- Fotografują wychodzących. - wyjaśniłem Paulinie przez zaciśnięte zęby. Czułem się jak David Beckham.

Gdy przebiliśmy się dalej, oczom mym ukazał się człowiek robot. Krzyknąłbym jak dziewczynka gdybym w porę nie zorientował się, że terminatorem wcale nie był Arnold Schwarzenegger tylko dziennikarka z wyjątkowo kretyńskim makijażem.

Tego samego wieczora odbył się jeszcze premierowy bankiet. Okazał się jednak na tyle nudny, że jego opis skrócę do absolutnego minimum.

Weszliśmy, wypiliśmy drinka, zjedliśmy kurczaka, wyszliśmy.

Tak właśnie skończył się dla nas ten pełen emocji wieczór. Mądrość i wiedza, które z niego wyniosłem będą towarzyszyć mi do końca życia.
A teraz wybaczcie - muszę skreślić kosz na śmieci z mojej listy znajomych na naszej-klasie.

Creative Zen Stone Plus

2008-03-05T17:48:00.011+01:00

W minione wakacje skusiłem się na zakup nowego odtwarzacza mp3. Wybór padł na produkt Creative'a - "Zen Stone Plus". Urządzenie przyciągnęło moją uwagę ciekawym wyglądem, ilością opcji i umiarkowaną ceną. Niestety, rzeczywistość okazała się dość okrutna.
W internecie natknąłem się na niewiele recenzji "Kamyka", a te które znalazłem były mało rzetelne i niedokładne. Postanowiłem więc napisać własną, którą zamieszczam tu, a także na kilku serwisach oferujących ten produkt w swoich katalogach.

Z jednej strony Zen Stone Plus to odtwarzacz oferujący wiele funkcji za przyzwoitą cenę; z drugiej, jakość wykonania, a nawet samo działanie urządzenia pozostawia wiele do życzenia.

Na pierwszy rzut oka "Kamyk" przykuwa wyglądem - niewielki, ciekawie wyprofilowany (faktycznie, przypomina nieco kamyczek znaleziony na plaży ;), z intrygującym, okrągłym wyświetlaczem.
Potem przychodzi czas na drugi rzut oka i... czar pryska.

Odtwarzacz jest wykonany ze zwykłego plastiku, przez co bardzo łatwo się rysuje. Jest niezwykle lekki, co teoretycznie powinno być zaletą, ale wraz z tworzywem, z którego jest zrobiony, stwarza wrażenie tandetnego.

Po wpięciu urządzenia do portu USB, można go używać także jako dysku przenośnego. Udostępniono również funkcję kopiowania utworów metodą "przeciągnij i upuść". To przydatna opcja, choć bardzo traci na funkcjonalności za sprawą powolnego transferu danych, którym charakteryzuje się "Kamyk".
Sporną kwestią jest też metoda podłączania odtwarzacza do komputera. Służy do tego specjalny kabelek sprzedawany wraz z zestawem. Niektórym takie rozwiązanie odpowiada, innym nie - w tym przypadku jest to kwestia indywidualna, choć warta odnotowania.

Urządzenie posiada wbudowany dyktafon rejestrujący dźwięk w umiarkowanie dobrej jakości - pozwala na zapisanie głosu wykładowcy na auli (pod warunkiem, że studenci nie rozmawiają ;), ale nie sprawdza się w otoczeniu, w którym panuje duże natężenie dźwięku pochodzącego z różnych źródeł (np. zatłoczona ulica).

Niewiele można też zarzucić odbiornikowi radiowemu, w które wyposażony jest "Zen Stone Plus". W obrębie większych miast, urządzenie skutecznie wychwytuje regionalne stacje radiowe i pozwala na słuchanie audycji bez zakłóceń i w dobrej jakości.

Odtwarzacz posiada wbudowany akumulatorek ładowany poprzez interfejs USB, co oznacza, że do naładowania baterii wymagany jest komputer lub (sprzedawana oddzielnie) specjalna ładowarka.
Ciekawostką jest, że nie każdy PC jest w stanie podołać takiemu rozwiązaniu. Niektóre komputery mają włączoną funkcję automatycznego odcinania energii od portów USB, uniemożliwiającą ładowanie akumulatorka. W takim wypadku należy te funkcję wyłączyć ręcznie.
Niestety zdarzają się również przypadki, w których ładowanie odtwarzacza jest w ogóle niemożliwe. Przyczyną jest fakt, iż pewien odsetek komputerów (problem dotyczy głównie notebooków) po prostu nie dostarcza wystarczającej energii do portów USB.

Czas pracy na baterii waha się od 4 do 7 godzin w zależności od eksploatacji odtwarzacza (przełączanie utworów, korzystanie z menu, itd.). Jest to bardzo niewiele; „Kamyk” potrafi niemile zaskoczyć, wyłączając się nagle po - wydawałoby się - krótkim czasie używania.

Jakość dźwięku oferowana przez „Zen Stone Plus” jest całkiem satysfakcjonująca. Basy nie powalają głębią, ale dla niewprawionego ucha (czytaj: zwykłego zjadacza chleba, nie audiofila ;) są wystarczające. Podobną charakterystykę posiadają także inne walory dźwiękowe.
Oczywiście odtwarzacz wiele zyskuje po dokupieniu lepszych słuchawek - te sprzedawane wraz z urządzeniem są niestety bardzo mizerne.

Wyświetlacz, choć jest dużym udogodnieniem w stosunku do poprzedniej wersji odtwarzacza (Zen Stone), służy praktycznie tylko do przeglądania opcji i sprawdzania aktualnie odtwarzanego utworu.
Surfowanie po menu w czasie gdy urządzenie odtwarza muzykę sprawia, że cały interfejs zwalnia i zaczyna niemiłosiernie mulić (ciąć się i przerywać odsłuchiwanie);
Dużą wadą jest także niemożność przeglądania piosenek podczas słuchania; odtwarzacz automatycznie włącza aktualnie zaznaczony utwór nie pozwalając na swobodne przełączenie pozycji na liście.

Creative nie popisał się również w kwestii firmware'u. Chociaż aktualizacje pojawiają się dość często, problemy wcale nie znikają. Mój egzemplarz urządzenia potrafił przerwać nagle odtwarzanie i wyłączyć się mimo w pełni naładowanej baterii. Zwyczajne próby reanimacji (wciskanie przycisku zasilającego) nie przynosiło rezultatów – pomagała jedynie reinstalacja firmware'u. O dziwo, anomalia ta pojawiała się zadziwiająco często (mniej więcej raz na dwa tygodnie) i skutecznie psuła mi przyjemność korzystania z odtwarzacza.

Podsumowując - Zen Stone Plus to niewielki, całkiem tani odtwarzacz oferujący wiele przydatnych funkcji i przyzwoitą jakość dźwięku... pod warunkiem, że działa. Tandetna jakość wykonania, krótki czas pracy na baterii, notoryczne problemy z firmwarem, tnący się interface, kłopotliwe ładowanie i ograniczona funkcjonalność wyświetlacza czynią z tego urządzenia jedynie zabawkę przeznaczoną dla niewymagających i niezwykle cierpliwych użytkowników.

Yael Naim

2008-02-01T03:03:00.000+01:00

Niedawnymi czasy Apple zaprezentowało komputer przenośny, dumnie nazywany "najcieńszym notebookiem na świecie". Laptop, o którym mowa nazywa się MacBook Air i chociaż długo możnaby dyskutować o tym czy rzeczywiście jest najcieńszy (a także nad innymi kwestiami spornymi), nie o niego chodzi w tej notce. A przynajmniej niezupełnie ;).

Być może część z Was natknęła się już na reklamę MBA, którą można zobaczyć na stronie www.apple.com . Króciutki spot poza oczywistym pokazem "cienkości" MacBooka, ma w sobie także dziwne właściwości poprawiające humor.
Jeśli jeszcze nie wiecie, z czego bierze się urok tego filmiku, obejrzyjcie go jeszcze raz ;).

Dla osób mających akurat ciężki dzień wyjaśniam, że chodzi oczywiście o muzykę :).
Wykonawczynią tego niezwykle urokliwego utworu jest młoda izraelska piosenkarka Yael Naim.

A teraz, usiądźcie wygodnie, uśmiechnijcie się na chwilę i obejrzyjcie wraz ze mną wideoklip. A potem jeszcze raz. I jeszcze. ;)

PS. Ostatnio dość często zdarza mi się pisać więcej niż jedną notkę dziennie, dlatego odwiedzających mojego bloga zachęcam do używania suwaka na stronie ;). I nie bójcie się komentować!

"Cloverfield" aka "Projekt: Monster"

2008-02-01T00:38:00.000+01:00

Dzisiaj do polskich kin wchodzi film "Cloverfield" (wyświetlany u nas jako "Projekt: Monster") - w reżyserii J.J. Abramsa, twórcy popularnej na całym świecie serii "Lost" (w Polsce znanej jako "Zagubieni").

Wokół filmu krążyło wiele szumu za sprawą enigmatycznej kampanii reklamowej, która przyczyniła się do wzrostu zainteresowania tytułem.
Pierwszy zwiastun pokazany publiczności nie ujawniał za dużo, ale pozwolił fanom J.J. Abramsa na wiele domysłów i wywołał burzliwą dyskusję na forach internetowych.

W USA kampania reklamowa "Cloverfielda" przybrała (jak to u nich) olbrzymie rozmiary, a czekając na polską premierę można było spodziewać się wszystkiego... tylko nie tego ;)

Na terenie kraju (w większych miastach) można także natknąć się na plakaty filmowe przedstawiające ruiny Warszawskiego Pałacu Kultury.

Co myślicie?
Mi pomysł wydaje się całkiem sympatyczny i chociaż polski zwiastun nie dorównuje rozmachem (ani poziomem gry aktorskiej ;) amerykańskiemu odpowiednikowi, to inicjatywa zdecydowanie mi się podoba :).

Normalka... ;)

2008-01-30T16:06:00.001+01:00

- Koteeek?
- Co?
- ...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Rozbudowa RAMu

2008-01-29T18:13:00.000+01:00

Od kupna MacBooka minęły już prawie dwa tygodnie.
Choć komputer sprawuje się doskonale postanowiłem (w imię zasady "im więcej, tym lepiej ;) rozbudować go o dodatkowy gigabajt pamięci (z jednego na dwa).

Szczęśliwie złożyło się, że miesiąc przed nabyciem Maca zaopatrzyłem się w dwie kostki Kingstona po 1GB (SO-DIMM 667MHz DDR2 SDRAM PC2-5300)każda, dla mojego Asusa. Zrobiłem krótki rekonesans i okazało się, że pasują one także do MacBooka.
Dzięki temu zupełnie nieświadomie zainwestowałem w nowy komputer :).

Zanim jednak zabrałem się do zamiany, przeszukałem zasoby sieciowe i odkryłem, że Apple udostępnia do MacBooków swój własny RAM. Oczywiście marketingowcy dwoją się i troją zapewniając klientów, że ich produkt jest najlepszym rozwiązaniem dla tego typu komputerów.
Przyznam się, że ich obietnice i gwarancja pełnej kompatybilności z MacBookiem przekonały także i mnie, a że lubię mieć wszystko oryginalne (o ile mnie stać ;), poszukałem "jabłkowych kostek" w sklepach internetowych.

Oto oferta, na którą natknąłem się w "iSpot On-Line".

Dodam, że za 2GB Kingstona zapłaciłem 150zł (75zł za kość).

W ten oto sposób pomysł na zakupienie oryginalnej pamięci do MacBooków szybko wyparował mi z głowy, a w moim komputerze śmigają nie dedykowane Macom kostki, które w niczym im nie ustępują ;).

Beowulf

2008-01-27T17:41:00.000+01:00

Wczoraj nareszcie udało mi się wybrać z moją dzielną Ekipą do IMAXA na "Beowulfa" w reżyserii Roberta Zemeckisa.

"Beowulf" to baśń dla dorosłych, obrazująca męstwo, odwagę (oraz wszystkie inne synonimy bohaterstwa ;), obnażająca ludzkie słabości i konsekwencje złych wyborów, pełna akcji, magii i brutalności - a wszystko to w niezwykłej oprawie audio-wizualnej.

Film posiada cechy charakterystyczne dla kanonu fantasy i nie odnajdziemy w nim odkrywczych, nowatorskich rozwiązań (poza technicznymi), ale czy są one konieczne żeby dobrze się bawić?

Dzieło Zemeckisa to nieskomplikowana historia opowiedziana w przystępny (dla dorosłego widza) sposób, która porywa i wciąga w świat widziany na ekranie. Brak w niej szczegółowych profili psychologicznych, wyszukanej problematyki czy dokładnego odwzorowania faktów historycznych, ale posiada uniwersalne wartości, które jednak nadają filmowi głębi i pozwalają identyfikować się z bohaterami.
Moim zdaniem to wystarczy, bo nie szedłem przecież na "Beowulfa" aby zgłębiać dylematy rodem z "American History X" ;).

Bohaterowie filmu piją, przeklinają, opowiadają sprośne dowcipy i na każdym kroku przechwalają się swoimi wyczynami -choć wiem jak to brzmi, te elementy naprawdę pozwalają lepiej poczuć ducha tamtejszej epoki ;). Dodatkowego smaczku dodaje akcent językowy, w którym porozumiewają się postacie.

Uwaga na brutalność!
"Beowulf" nie jest filmem dla wymoczków. Posoka leje się strumieniami oblewając latające w powietrzu wnętrzności i części ciała. Muszę jednak przyznać, że autorzy podkręcili nieco cenzurę i nie ukazali pola bitwy z przesadną drastycznością. Dla mnie krwi jest wystarczająco dużo żeby nie psioczyć na brak realizmu i na tyle mało żebym nie zwymiotował na głowę osoby siedzącej przede mną ;).

Na szczególną uwagę zasługuje piękna muzyka w wykonaniu Alana Silvestri. Jego aranżacje idealnie wplatają się wydarzenia dziejące się na ekranie - kiedy trzeba są wzniosłe, a kiedy indziej smutne lub tajemnicze. Tworzą dzięki temu wspaniały klimat i są doskonałym uzupełnieniem akcji.
Niezwykle podobały mi się też, zachowane w klimacie tamtej epoki, pieśni śpiewane przez królową Weathlow. Niemal rozumie się uczucia targające Beowulfa, gdy ich słuchał :).

Technologia, w której wykonano film zapiera dech w piersiach. Postacie i krajobrazy są pięknie wyrenderowane i niewiele już brakuje aby CGI była tak realistyczna jak świat widziany za oknem.
Aby jednak w pełni doświadczyć wrażeń filmowych, "Beowulfa" koniecznie trzeba zobaczyć w IMAX'e. Tylko w ten sposób można znaleźć się w środku akcji i poczuć jakby nie oglądało się filmu, a stało obok głównych bohaterów. Jest to z resztą jedyna możliwość ujrzenia walorów Angeliny Jolie w pełnej okazałości (dla pań przewidziano specjalny pokaz muskulatury Raya Winstona ;) :P.

Zamiast podsumowania... "I AM BEOWULF!!!" :D

http://www.beowulfmovie.com/

MacBook

2008-01-26T05:50:00.000+01:00

Po długim okresie fascynacji w końcu stałem się posiadaczem Mac'a.

Mója nowa miłość to biały MacBook core2duo 2,2Ghz / 1GB RAM / 120GB HDD / X3100 / Mac OS X "Leopard".

Z tej okazji, mała zmiana szablonu :).

Muzyczne podsumowanie roku

2008-01-12T16:57:00.000+01:00

Od sylwestra minęło już 12 dni, co oznacza że Nowy Rok trwa już prawie dwa tygodnie.
Oto muzyczne podsumowanie roku minionego :).

Jestem "muzykożercą", ale wbrew temu, co mogłaby sugerować ta nazwa, nie słucham wielu nowości. Po prostu raz na jakiś czas odkrywam zespół lub wykonawcę, którzy pozostają ze mną na lata, dołączając do moich ulubionych pozycji. Podobnie było w tym roku, dlatego też wymieniając albumy, które zagościły w moim sercu i uszach (oraz Winampie i głośnikach ;)), postaram się uwzględnić zarówno stare jak i nowe tytuły.

COMA
"Zaprzepaszczone Siły Wielkiej Armii Świętych Znaków"
2006

Coma jest zespołem, który od lat zajmuje czołowe miejsce w rankingu moich ulubionych wykonawców. Choć "ZSWAŚZ" ukazało się już dwa lata temu, w moich oczach (choć należałoby raczej powiedzieć - uszach ;)) ten album w ogóle się nie starzeje. Brzmienie instrumentów i głos Piotra Roguckiego potrafią bezbłędnie odnaleźć i poruszyć czułe nutki w mojej duszy, sprawiając przy tym, że niezależnie od tego gdzie akurat się znajduję, zawsze znajdę chwilę czasu żeby zamknąć oczy i oddać się w samotności tej wspaniałej muzyce :).

Ulubiony utwór: Zaprzepaszczone Siły Wielkiej Armii Świętych Znaków

COMA
"Pierwsze Wyjście z Mroku"
2004

Album, od którego wszystko się zaczęło. Właściwie wszystko, co napisałem w opisie poprzedniej płyty, tyczy się także tej. W 2004 Coma wciągnęła mnie w swój, schizofreniczny świat.
Nie wyzdrowiałem do tej pory ;).

Ulubione utwóry: Leszek Żukowski, Pasażer, 100 tysięcy jednakowych miast, Spadam

RED HOT CHILI PEPPERS
"Stadium Arcadium"
2006

Wydaje mi się jakby muzyka RHCP towarzyszyła mi od zawsze. Oczywiście to bzdura, ale niezaprzeczalnie papryczki zalegają w czołówce mojego rankingu zdecydowanie za długo (i oby zostali tam jeszcze dłużej :)). Stadium Arcadium to dwupłytowy album pełen energicznych, kopiących dupę, ostrych kawałków, które nieustannie okupują moją playlistę w Winampie i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Muzyka to niezobowiązująca, ale zdradliwa i niebezpieczna - prawdziwy nałóg ;).
Dodatkowej zachęty do słuchania SA dostarczył mi rewelacyjny koncert, na którym miałem przyjemność być :).

Ulubione utwory: Dani California, Snow

THE KILLERS
"Hot Fuss"
2004

Zdarza się, że znamy jakiegoś wykonawcę jedynie z nazwy, ale ich/jego twórczość trafia do nas dopiero po pewnym czasie - jakby czekała na odpowiedni moment. Tak właśnie było ze mną i płytą "Hot Fuss" zespołu The Killers.
Ten album urzekł mnie swoim lekkim i oryginalnym brzmieniem. Znajdują się na nim bardzo charyzmatyczne, hipnotyzujące utwory w klimatach przypominających połączenie stylów lat 70' i współczesnych. Gitary, elektronika i zlewający się z ich brzmieniem głos wokalisty tworzą naprawdę udaną mieszankę, a w połączeniu z oryginalnym klimatem "Hot Fuss" jest płytą, którą zdecydowanie warto poznać.

Ulubiony utwór: Glamorous Indie Rock & Roll

AUDIOSLAVE
"Audioslave"
2002

Audioslave poznałem w 2006 roku. W skład zespołu wchodzą byli członkowie Rage Against The Machine (bez frontmana) oraz Chris Cornell jako wokalista.
Początkowo ich twórczość wydała mi się "w porządku, ale bez rewelacji" (ironicznie, ich trzeci album nosi nazwę "Revelations" :P). Ponieważ miło mi się ich słuchało, na dłużej zagościli w mojej playliście, a to z kolei doprowadziło do tego, że się zakochałem :P.
Audioslave "Audioslave" to album charakteryzujący się mocnym, rockowym brzmieniem, które powinno spodobać się każdemu miłośnikowi hard rocka.
Tom Morello pokazuje prawdziwą klasę, wydobywając ze swej gitary nawet więcej niż za czasów RAtM, a Chris Cornell (znany wcześniej z zespołu Soundgarden) po prostu urywa dupę! Jego oryginalny, donośny głos wręcz kipi energią, a przy tym jest melodyjny i świetnie zlewa się z podkładem muzycznym.
Ta płyta to kawał dobrego, mocnego rocka, przy którym trudno usiedzieć spokojnie :).

Ulubione utwory: Shadow on the Sun, Like a Stone, Show Me How to Live, Gateway Car

AUDIOSLAVE
"Out of Exile"
2005

Druga płyta chłopaków Audioslave. Charakterystyka zespołu pozostaje ta sama. Muzycy nadal preferują mocne, rockowe brzmienie, ale na "Out of Exile" trochę spuszczają z tonu. Morello pokazuje kilka nowych sztuczek, a Cornell udowadnia, że zespół nie musi grać jedynie szybkich kawałków; jego głos cudownie brzmi także w spokojniejszych aranżacjach (choć nie ma czemu się dziwić, szczególnie jeśli ktoś pamięta doskonałe "Black Hole Sun" zespołu Soundgarden).
Album bardziej wyważony i mniej energiczny, ale niezwykle przyjemny w odbiorze.
Audioslave nadal urywa dupę! :P

Ulubione utwory: Be Yourself, Doesn't Remind Me, Dandelion, Out of Exile

GOO GOO DOLLS
"Dizzy Up The Girl
1998

Goo Goo Dolls to kolejny zespół, którego twórczość trafiła do mnie dopiero po pewnym czasie. W dodatku stało się to nagle i bez ostrzeżenia ;).
Nie ukrywam, że "Dizzy Up The Girl" jest płytą, na której dominuje przepiękna ballada "Iris", pochodząca z równie pięknego filmu "Miasto Aniołów" (w rolach głównych Nicholas Cage i Meg Ryan).
Reszta utworów także doskonale się broni. Goo Goo Dolls to energiczny rock'n'roll, w którym wszystkie elementy świetnie do siebie pasują: brzmienie gitar, warstwa rytmiczna, wokal. Spróbujcie włączyć sobie tę płytę w domu, a gwarantuje Wam, że wkrótce potem zauważycie jak Wasze ciało samo drga w rytmie muzyki ;).

Ulubione utwory: Iris, Broadway, January Friend

STEREOPHONICS
"Word Gets Around".
1997

Energicznie, pozytywnie i pouczająco - takie określenia przychodzą mi do głowy kiedy myślę o tej płycie.
Wystarczy raz jej przesłuchać żeby poczuć pozytywną energię, jaką ze sobą niesie.
Podobnie jak Goo Goo Dolls, Stereophonics to lekki, dynamiczny rock'n'roll o lekko popowym zabarwieniu.
A dlaczego pouczająco? Wszystko przez pierwszy utwór - "A Thousands Trees" - to pierwszy kawałek na płycie i zarazem najbardziej zapadający w pamięć, zarówno pod względem muzycznym jak i tekstowym ("Only takes one tree, to make 1000 matches
Only takes one match, to burn A thousand trees").
Płyta na poprawienie humoru :)

Ulubiony utwór: A Thousand Trees

DAVE GAHAN
"Hourglass"
2007

Zeszłoroczny twór wokalisty Depeche Mode :). Hourglass to druga solowa płyta Dave'a Gahana - jedyna, jaką słyszałem.
Choć muzycznie album należy do tego samego gatunku, co Depeche Mode, brzmieniem w ogóle ich nie przypomina, bowiem utwory są bardziej osobiste i utrzymane w innym klimacie.
Głos Gahana, elektroniczne wstawki i żywe instrumenty tworzą piękną mieszankę - słuchając jej trudno nie popaść w refleksyjny nastrój i nie pozwolić muzyce pokierować naszymi myślami.
Opisując tę płytę muszę także wspomnieć o rewelacyjnym utworze otwierającym, czyli "Saw Something". Spokojna, hipnotyzująca i ciekawa muzycznie aranżacja rozkochała mnie w sobie już od pierwszych dźwięków ;). Zdecydowanie jedna z najczęściej słuchanych pozycji na mojej playliście.

Ulubiony utwór: Saw Something

TENACIOUS D
"The Pick of Destiny"
2006

Tenacious D to jednocześnie zespół i kabaret. Tworzą go znany aktor/komik Jack Black oraz mniej znany Kyle Gass ;). Tych dwóch gości od lat sprawia, że jednocześnie śmieję się i relaksuje przy ich muzyce. A wszystko dzięki temu, że pomimo ich specyficznego poczucia humoru, chłopaki posiadają także niesamowity zmysł muzyczny!
"Pick of Destiny" jest ścieżką dźwiękową filmu o tym samym tytule. Płytę charakteryzuje masa sprośnych, głupich, ale zabawnych żartów, ciekawe aranżacje, ale przede wszystkim ROCK'N'ROLL, BABY!!! :D

Ulubione utwory: Beezleboss, Kikapoo, Classico

KATIE MELUA
"Piece by Piece"
2005

"Piece by Piece" gościło w moim Winampie tak długo, że niemal zapomniałem o istnieniu innej muzyki ;).
Cudowny, ciepły głos Katie urzekł mnie i zahipnotyzował. Od tamtej pory jestem uzależniony ;).
Wszystkie zawarte w tym albumie utwory mają w sobie coś magicznego i niepowtarzalnego, dzięki czemu płyta nie jest monotonna. Jednym z największych atutów aranżacji stworzonych przez Katie są ich kojące i uspokajające właściwości, dzięki którym zwyczajnie nie można przestać słuchać :).

Ulubione utwory: Nine Million Bicycles, Shy Boy

DEPECHE MODE
"Exciter"
2001

Znacie choć jedną osobę, która nie słyszałaby o Depeche Mode? Ja oczywiście też słyszałem, ale z ich twórczością zapoznałem się dopiero w 2007 roku. Zdecydowanie za późno ;).
"Exciter" jest jedną z najspokojniejszych płyt tego zespołu. Kojące, elektroniczne aranżacje idealnie nadają się żeby puścić je sobie w leniwy sobotni wieczór lub do snu. Na mnie działają uspokajająco i wprowadzają w refleksyjny nastrój.
Jedna z moich ulubionych płyt Depeche Mode :).

Ulubione utwory: Dream on, Freelove

Update 1:

THE KOOKS
"Inside in/Inside out"
2006

Brytyjski rock, pełen dynamicznych aranżacji i ciekawych brzmień. Teoretycznie jeden z wielu brytyjskich zespołów rockowych, w praktyce świeży i elektryzujący. Płyta, która jednocześnie emanuje pozytywnym klimatem i skłania do refleksji. Świetna do samotnych spacerów po mieście... lub nad brzegiem morza ;).

Ulubione utwory: Sea side, Ooh La, She Moves on Her Own Way

Update 14.01.2008

EXPLOSIONS IN THE SKY
"The Earth is Not a Cold Dead Place"
2003

Pięć długich, postrockowych utworów, które sprawią, że Wasze serca spowolnią swój rytm, a umysł oddali się na chwilę od codziennych trosk i problemów. Piękna, tętniąca życiem muzyka.
Gorąco polecam!

Ulubione utwory: całość :)

***

Postaram się uzupełniać tę listę w miarę przypominania sobie o pominiętych pozycjach. Także zaglądajcie czasem ;).
Tymczasem, idę posłuchać muzyki ;).

"Mr. Brooks"

2007-11-12T04:15:00.000+01:00

Zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądałby film zrobiony z perspektywy Hannibala Lectera?
A może interesuje was codzienne życie psychopaty z „Siedem”?
Jeśli tak – przedstawiam Wam Earla Brooksa (Kevin Costner).

Naszego bohatera poznajemy jako człowieka wiodącego bogate, lecz proste zarazem życie właściciela firmy produkującej opakowania. Wspierany przez kochającą żonę (Marg Helgenberger) i piękną córkę (Danielle Panabaker), Earl ma wszystko, czego tylko mógłby zapragnąć.

Czymże jednak byłby mężczyzna bez swojego hobby?
W imię tej zasady, po godzinach Pan Brooks oddaje się swojej niecodziennej pasji… zabijaniu.

Jeśli drugie życia Brooksa wydaje Wam się wystarczająco pokręconym motywem, najprawdopodobniej szczegóły zaskoczą Was jeszcze bardziej.
Już na początku filmu odkrywamy, że Earlowi nieustannie towarzyszy widziany tylko przez niego mężczyzna o imieniu Marshall (William Hurt). To właśnie on namawia Brooksa do popełniania kolejnych zbrodni.
Nie sądźcie jednak, że Earl jest jedynie ofiarą swojego schizofrenicznego alter-ego. Choć ono kusi, Brooks zazwyczaj ulega.

Film w bardzo przystępny sposób przybliża nam sylwetkę głównego bohatera, ukazując go jednocześnie jako człowieka odnoszącego zawodowe sukcesy, niezwykle ciepłego i kochającego, a z drugiej strony wyrachowanego perfekcjonistę – seryjnego zabójcę.
Właśnie to połączenie sprawia, że ogląda się go z niezwykłym wręcz zaciekawieniem.

Olbrzymie brawa należą się Kevinowi Costnerowi. Od lat nie widziałem go w tak dobrej roli.
Choć trudno w to uwierzyć, stworzona przez niego postać, pomimo straszliwych czynów, naprawdę wzbudza sympatię!
Przez cały seans czułem dziwny dysonans spowodowany tym, że zamiast potępiać, kibicuję psychopatycznemu mordercy.
Costner dodał Brooksowi wdzięku i wewnętrznego ciepła, które nie opuszczały go (Brooksa) nawet wtedy, gdy zabijał.

William Hurt również świetnie wywiązał się z powierzonego mu zadania, wcielając się w rolę niewidocznego kompana głównego bohatera.
Marshall reprezentuje mroczniejszą część osobowości Brooksa i to właśnie w nim, a nie w Earlu, dostrzegamy prawdziwego psychopatę.

Film obfituje także w inne interesujące postacie.
Jedną z nich jest policjantka ścigająca Earla (znanego pod pseudonimem Thumbprint Killer) – Tracy Atwood.
Postać pani detektyw zagrała Demi Moore, po raz kolejny udowadniając, że świetnie się nadaje do ról dumnych, twardych i niezależnych kobiet.
Atwood wytrwale szuka tropów, które pomogą jej odkryć tożsamość Brooksa. Dodatkowo na jej życie czyha inny seryjny morderca (tzw. Kat), a były mąż nie daje spokoju – wciąż procesując się o pieniądze.

Ciekawą kreację tworzy także Dane Cook wcielający się w postać Pana Smitha.
Smith szantażuje Brooksa zdjęciami, na których widać jak morduje parę młodych ludzi.
W zamian za milczenie, żąda aby następnym razem Brooks zabrał go ze sobą.
Cook świetnie odnalazł się w roli młodego psychopaty, którego najważniejszym celem jest poczuć jak największy odlot.
Narwany i nieodpowiedzialny, wydaje się być przeciwieństwem swojego mentora.

„Mr. Brooks” to film nietuzinkowy, choć nie pozbawiony wad.
Do największych należy przelotny infantylizm i przerażająco nierealistyczna scena strzelaniny pomiędzy Atwood, a Katem. Można mu także zarzucić pewną dozę przewidywalności.
Na szczęście, wady te nikną i nie przeszkadzają w ogólnym odbiorze filmu.

Jeśli nie przekonuje Was intryga, ani ciekawe postacie, film warto zobaczyć przynajmniej dla głównego bohatera, który jest jego największym atutem.
Costner stworzył postać oryginalną i wyrazistą - Brooks intryguje i przeraża, ale przede wszystkim (co najdziwniejsze) wzbudza sympatię.
Jeśli więc macie ochotę na dobry thriller z charyzmatycznym (anty)bohaterem i nie boicie się moralnych dylematów – „Mr. Brooks” jest filmem dla Was.

Informacje na IMDb
Informacje na Filmwebie

"I Could Never Be Your Woman"

2007-11-08T01:11:00.000+01:00

Jakiś czas temu, będąc w kinie, zobaczyłem zwiastun komedii romantycznej, której tematyka i poczucie humoru dziwnie mnie oczarowały.
Ku mej radości, wkrótce potem dowiedziałem się, że Moje Kochanie posiada trzy zaproszenie na przedpremierowy pokaz tego filmu.
W związku z powyższym, dzisiejszego dnia ja, Paulina, Krzyś, Jacek, Belze i Agnieszka przywdzialiśmy kapoty, założyliśmy kalosze i wybraliśmy się do Kinoteki w warszawskim PKiN'e.
Efektem tej wyprawy jest poniższa mini-recenzja:

I Could Never Be Your Woman / Nigdy nie będę twoja

Produkcja: USA
Gatunek: komedia romantyczna
Czas trwania: 97 min.
Scenariusz i reżyseria:
Amy Heckerling
Występują: Michelle Pfeiffer, Paul Rudd, Saoirse Ronan,
Jon Lovitz

Informacje na IMDb
Informacje na Filmwebie

Rosie (w tej roli Michelle Pfeiffer) - utalentowana producentka młodzieżowych oper mydlanych - jest dojrzałą kobietą, która panicznie boi się zestarzeć. Jej córka - Lizzie (Saoirse Ronan) właśnie przeżywa swoją pierwszą miłość, a były mąż (Jon Lovitz) nieustannie próbuje udowodnić, że nadal jest młody.
W pewnym momencie życie Rosie przybiera nieoczekiwany obrót, gdy pojawia się w nim Adam (Paul Rudd), który oczarowuje ją swoją młodzieńczą beztroską i poczuciem humoru. Czy ich związek przetrwa mimo sporej różnicy wieku?

Na pierwszy rzut oka, tematyka wydaje się być typowa dla tego gatunku filmowego, ale pośród wielu tytułów, ten na pewno się wyróżnia.

Film otwiera sekwencja, w której Matka Natura narzeka na współczesny świat i zamieszkujących go ludzi, zarzucając im głupotę i egoizm.
"Czy to na pewno właściwy film?" pomyślałem oglądając ten nietypowy wstęp.
Na szczęście chwilę później na ekranie pojawia się znajoma twarz Michelle Pfeiffer, a moje wątpliwości zostają rozwiane.
Matka Natura okazuje się być wyimaginowanym doradcą Rosie, bezlitośnie przypominającym jej o upływającym czasie i efekcie, jaki na nią wywiera.
Ten motyw upewnił mnie w przekonaniu, że "Nigdy nie będę twoja" jest filmem, którego nie powinno się oceniać pochopnie.

Kreacja stworzona przez Michelle Pfeiffer jest kapitalna. Aktorka wydaje się wręcz stworzona do tej roli. Ani przez chwilę nie wątpiłem w wiarygodność granej przez nią postaci, ale mimo wszystko nawet jej blask przygasa, gdy na ekranie pojawia się Paul Rudd ("Strangers with Candy", "P.S.", "Friends").

Z opisów można wyczytać, że Adam (bohater grany przez Rudda) to młody aktor o wielkim uroku osobistym, nieskończonych pokładach energii i rozbrajającym poczuciu humoru. Wierzcie mi - tej postaci nie dałoby się zagrać lepiej!
Rudd jest wprost urzekający.
Żarty Adama wzbudzały na sali kinowej salwy śmiechu godne tych, które można było usłyszeć na Shreku.
Tutaj należy się także ukłon scenarzystom, którzy za sprawą swojego poczucia humoru stworzyli film wyróżniający się nieco na tle reszty.
Miłym zaskoczeniem była dla mnie Saoirse Ronan, która wcieliła się w córkę Rosie - Izzy. Dziewczynka grała bardzo naturalnie i skutecznie potrafiła rozbawić publikę.
Filmowego smaczku dodawała także obecność Jona Lovitza ("Wyścig Szczurów", "Zagniewani Młodociani", "Friends"). Ten aktor potrafi samym swym widokiem wywołać uśmiech na twarzy widza.

"I Could Never Be Your Woman" nie jest fabularną perełką. Akcja toczy się według przewidywalnego schematu typowego dla prawie każdej komedii romantycznej, ale sposób jej przedstawienia, a także niezwykle zabawne, żywe i kolorowe kreacje stworzone przez Michelle Pfeiffer, Paula Rudda i Saoirse Ronan sprawiają, że z całą pewnością film ten zasługuje na uznanie.
Polecam go wszystkim tym, którzy chcą się świetnie bawić.
O ile przeżyjecie taką dawkę śmiechu ;).

Wieczny zwycięzca.

2007-11-05T20:28:00.000+01:00

*głęboki wdech*

Dziś po raz kolejny obudziłem się z myślą, że napiszę coś na blogu.
Gdy tylko otworzyłem oczy natychmiast poczułem palące uczucie...

Źle!
Nie będę Was robił w konia. Tak naprawdę wyglądało to nieco inaczej, choć prawda (jak to zwykle bywa w takich przypadkach) leży gdzieś po środku.
A było tak:

Dziś po raz kolejny obudziłem się z myślą, że nie chce mi się nic robić.
Gdy tylko otworzyłem oczy natychmiast poczułem palące uczucie w pęcherzu. Leżałem chwilę bezczynnie, a w moim umyśle toczyła się walka lenistwa z potrzebą oddania moczu, w pojedynku na śmierć i życie. Gdy poznałem zwycięzcę, wstałem niechętnie z łóżka i poczłapałem do kibla, gdzie (podczas sikania) przez głowę przeszła mi leniwa myśl,
"Najwyższy czas coś napisać"

No! I po sprawie.
Jeśli któremuś z Was właśnie zachciało się siusiu, przepraszam - nie chciałem. A jeśli Wy także toczycie mentalne pojedynki, w których Wasz wewnętrzny leń walczy z (jak najbardziej zewnętrzną) potrzebą - dajcie sobie spokój. Siki zawsze wygrywają.

Jestem z Wami szczery, bowiem dzisiejsza data na to zasługuje. Jest ważniejsza od świąt narodowych, ważniejsza od wyborów. Tak naprawdę ten dzień przewyższa priorytetowo wszystkie znane mi ważne dni od początku istnienia świata.
Jesteście gotowi? Zobaczcie sami...

Dzisiaj upływają dokładnie dwa miesiące od publikacji ostatniej notki!

:O

Jeśli wciąż stoicie na nogach, gratuluję - jesteście najtwardszymi motherfuckerami, jakich nosiła ta planeta.

Jeszcze jedno. Gdybym sam czytał notkę, której pomysł (skądinąd genialny) zrodził się podczas sikania, poczułbym się delikatnie mówiąc (i wybaczcie mi ten drobny żarcik) olany.

Do zobaczenia za dwa miesiące :].

Wielki Marsz

2007-09-05T18:36:00.000+02:00

Z okładki:

"Mroczna, alegoryczna wizja przyszłości Stanów Zjednoczonych. Stu chłopców wyrusza w morderczy marsz. Meta będzie tam, gdzie padnie przedostatni z nich. Tu nie ma miejsca na sportową rywalizację, ludzkie uczucia ani na fair play, ponieważ gra toczy się o bardzo wysoką stawkę. Najwyższą z możliwych."

Wielki Marsz" to jedno z pierwszych dzieł Stephena Kinga, jakie przyszło mi czytać.
Książka należy do kategorii tych, których treść jednocześnie przyciąga i odpycha, hipnotyzuje i odstręcza.

Fabuła "Wielkiego Marszu" doskonale obrazuje dwoistość ludzkiej natury, którą zaobserwować można zarówno w bohaterach powieści, jak i nas samych.
Czytając to dzieło, nie raz poczujemy obrzydzenie i niechęć w stosunku do wydarzeń mających miejsce w książce i prawdopobonie kilkakrotnie będziemy zmuszeni oderwać wzrok od treści, żeby pozwolić odpocząć własnej psychice, ale z drugiej strony, jakaś makabryczna fascynacja rozkaże nam czytać dalej i nie pozwoli się oderwać... aż do końca.

King sprawi, że odkryjemy najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy, ale groza, której zaznamy nie będzie miała związku tylko z bohaterami powieści.
Największy strach poczujemy, gdy zdamy sobie sprawę z tego, że spenetrowane zostały nasze własne dusze...

Penis pod lupą

2007-09-03T23:21:00.000+02:00

Amerykański Rząd sfinansował badania mające na celu odkrycie, dlaczego główka penisa jest większa od reszty. Rok i 180,000 dolarów później stwierdzono, że rozmiar żołędzia ma potęgować doznania mężczyzny podczas seksu. Wyniki badań skłoniły Francuzów do przeprowadzenia własnych. Badania trwały trzy lata i kosztowały 250,000 dolarów, po czym uznano, że główka jest większa żeby spotęgować doznania kobiet podczas seksu. Nieusatysfakcjonowani wynikami Kanadyjczycy przeprowadzili kolejne badania. Po upływie dwóch tygodni, wydaniu 75,46 dolarów i opróżnieniu dwóch skrzynek piwa, orzekli, że budowa penisa ma chronić mężczyznę przed ześlizgnięciem ręki i uderzeniem się w czoło.

Źródło: http://my.opera.com/martinouellette/blog/show.dml/1236286

Kardynalny błąd

2007-09-03T18:57:00.000+02:00

Nie uważacie, że sposób, w jaki życie potrafi nagle zaimplementować nam zupełnie nowy punkt widzenia, jest zadziwiający?
Każdy z nas ma niepowtarzalną okazję odkryć, że słodki szczeniaczek, który miał umilać nam dni, w rzeczywistości jest złośliwą bestią, która karze się głaskać po brzuszku, tylko po to żeby odgryźć nam rękę i nasrać do butów.
Jeśli już jesteśmy przy psach, spróbujcie kiedyś pogłaskać niewinnie wyglądającego terriera, którego ktoś akurat wyprowadził na spacer, a przekonacie się jak szybko przeistoczy się on w rozszczekaną kulę furii składającą się głównie z sierści, kłów i pazurów. Nie będzie już wątpliwości, kto tu kogo naprawdę wyprowadza.

Jeśli ktoś jeszcze nie wie skąd się wziął tytuł tej notki, warto zadać sobie pytanie, czym właściwie był pomysł na pogłaskanie tamtego terriera?
A teraz dodajcie do tego garść oliwek, podsmażcie z serem i zacznijcie o tym myśleć, jak o soczystym przykładzie kardynalnego błędu.
Smacznego :).

Jestem pewien, że każdy z was popełnił w życiu mnóstwo błędów, ale nie mylcie tych drobnych pomyłek z błędami kardynalnymi. Jeśli taki wam się kiedyś przydarzy, na pewno poczujecie różnicę... o ile zdążycie.
Ten rodzaj błędu ma w zwyczaju przybierać postać potężnej, uzbrojonej w sygnety pięści, pędzącej w kierunku waszych zębów.

Początkowo myślałem, że moim kardynalnym błędem było kliknięcie na "add new post", ale życie skorygowało mój punkt widzenia i pomyślałem o Was - tych, którzy właśnie czytają moje słowa.
Jeśli od początku tego wpisu planowałem go zakończyć w sposób, który za chwilę poznacie, a Wy doczytaliście się aż do tego momentu, nie pozostaje mi nic innego niż napisanie, że zrobiliście z siebie... kardynalnych frajerów :D.

Witam na moim nowym blogu ;).