Opowiadanie

PROLOG

Samochód pędził z prędkością dwustu trzydziestu kilometrów na godzinę. Mike, siedzący na fotelu pasażera, spojrzał ukradkiem na kierowcę, po czym wrócił szybko wzrokiem w przód. O maskę wozu raz za razem uderzały z hukiem stoliki i krzesła pobliskich kafejek. Co jakiś czas na szybie lądował czyjś kubek po kawie lub rozbijał się talerz. Niebieska Honda Civic przemknęła z rykiem obok grupy przerażonych ludzi przyciśniętych do ściany jednego z budynków. Gdzieś w oddali słychać było syreny policyjne. Mike mocniej zacisnął ręce na desce rozdzielczej.
- Jesteś gotowy? - zapytał spokojnie kierowca.
- Żartujesz? Za chwilę zrobię pod siebie! - wykrzyknął Mike ledwo panując nad głosem.
Kolejny stolik zniknął z trzaskiem pod kołami samochodu. Wokół prawego lusterka zaplątała się przelatująca gazeta.
- Nie możesz się już wycofać. – powiedział kierowca opanowanym tonem.
Budynek wieńczący aleję, którą jechali był już tylko sto metrów przed nimi.
Mike podskoczył, gdy na szybie rozpłaszczyło się menu mijanej właśnie restauracji.
W jego umyśle pojawiła się niespodziewanie myśl, że jeszcze tego ranka miał ochotę na homara.
- A co, jeśli to nie zadziała? - krzyknął do prowadzącego pojazd.
Widok w bocznych szybach przypominał wielokolorową, zamazaną smugę. Ryk silnika zagłuszał jedynie trzask potrącanych przedmiotów i cykliczne „wiuch! wiuch!" mijanych latarni.
Kierowca odwrócił się powoli w kierunku Mike'a i spojrzał mu w oczy.
- Za chwilę się przekonamy. - powiedział sekundę zanim uderzyli czołowo w betonową ścianę...